EIPHNH

Overpeinzing van Ahmed Marcouch.

Twijfelen en Polderen.
Ik ben gelovig. Ik geloof in het bestaan van God. Maar geloven is voor mij vooral een zoektocht met fasen van twijfelen, leren, ontdekken en je verwonderen.
Ik heb mijn vaste bezinningsmomenten. Dan trek ik me terug, het liefst een paar keer op een dag. Soms lees ik in de Koran, soms kijk ik naar buiten. Vaak is dat thuis, maar ook wel op het stadsdeelkantoor. Daarnaast probeer ik elke week het vrijdaggebed bij te wonen, in de Poldermoskee of ergens anders, net waar ik zin in heb. Daar geniet ik echt van, zeker als de preek mooi en inspirerend is. Ik ervaar die diensten als zeer ontladend en energiegevend. De beleving van die momenten is iets heel intiems voor mij, het raakt me elke keer.

Koran, zin en onzin.
Ik groeide op met de koran, alle normen en waarden waren aan religie verbonden. Een goed moslim was het belangrijkste wat je kon zijn in ons gezin. Naarmate ik ouder werd ging ik meer nadenken over de zin en de onzin. Op het HBO volgde ik vakken in filosofie. Hierdoor leerde ik zelf na te denken en beter waar te nemen. En het belangrijkste, ik leerde twijfelen. Het Godsbevel, en hoe het soms wordt neergezet door allerlei religieuze leiders, heb ik geleerd te betwijfelen en te relativeren. Er is niet één waarheid. Ik vind andere religies ook prachtig. Ik ben een aantal keer op zondag naar een Apostolische dienst geweest en ik vond het geweldig!

Moslim en humanist.
Het zijn van een gelovige moslim onderscheidt mij niet van bijvoorbeeld een humanist die vindt dat je menswaardigheid moet nastreven. Natuurlijk is het als moslim wel cruciaal dat je in God gelooft. Maar geloof is wat mij betreft niet een statische waarheid. Ik vind mensen met dat soort ideeën heel eng. De mate waarin je mens bent en menswaardigheid uitstraalt, je opkomt voor anderen, voor het milieu en daar de balans in te vinden, dát is de essentie van mijn geloof. En dat is waar mensen elkaar in kunnen vinden denk ik, atheïst, christen, moslim; mensen. Ik vind het mooi dat in Nederland alle verschillende geloven naast elkaar kunnen bestaan. Af en toe botst het natuurlijk, de balans is iets waar we altijd naar moeten blijven zoeken, dat is nooit klaar.

Spiritualiteit en grachten.
Ik vind Amsterdam een prachtige stad waar ik mij emotioneel erg mee verbonden voel. Ik kan spiritualiteit ervaren wanneer ik langs de grachten loop. Dat heeft te maken met het feit dat ik veel van deze stad weet, me bewust ben van de lange, bijzondere historie die zich hier afspeelt. Ik proef en voel dan als het ware het leven, maar ook de vergankelijkheid. Het idee dat ik behoor tot de zoveelste generatie die hier leeft en het leven probeer vorm te geven raakt me. Spiritualiteit is niet bang zijn voor de stilte, niet bang zijn voor een moment met jezelf. Het is de stilte om je heen weten te vullen met een soort ontastbare energie. Ook al ben ik een echte rationalist, ik ben zeker een gevoelige man.

<- Terug naar de pagina van Ahmed Marcouch