EIPHNH

Het keerpunt van N.

Nadat ik de CITO-test had gedaan op de lagere school ben ik terecht gekomen op de Protestants Christelijke Mavo Noord.

Men kon mij daar met cijfers voor kennis niet temmen, maar wel met cijfers voor gedrag. Ik was een moeilijke puber. Echter mijn ouders werden daar niet van op de hoogte gesteld (daar zij het zelf al niet wisten) en op een gegeven moment waren mijn cijfers zo slecht dat voortzetting van deze opleiding niet mogelijk was. Na een gesprek met mijn vader kreeg ik de kans om mijn cijfers omhoog te halen, dit was echter een loze belofte, men had besloten om mij na mijn slechte gedrag en leerprestaties te verwijderen dus zo geschiede. Meteen hierop heeft mijn vader besloten dat ik toch een opleiding moest voltooien (je had toen de startkwalificatie niet) en dus ging ik naar het LBO.

Deze opleiding heb ik met glans doorlopen, alle vakken op C-niveau en gemiddeld een 8,5. Niet verkeerd!! Had ik mijn hersens maar gebruikt en doorgegaan.

Na de examenuitslag werd mij geen rust gegund, vaders had goed gezien wat voor een moeilijke puber ik was en had een sollicitatiegesprek geregeld op het hoofdkantoor van een bekende bank.

Met glans ben ik het gesprek doorgekomen en werd aangenomen op de afdeling Buitenlands Betalingsverkeer.

Hier heb ik een zeer lange tijd met veel plezier gewerkt (ruim 16 jaar), maar je wordt ouder en merkt de vriendjespolitiek op. Ik wilde verder stijgen……ben begonnen met een cursus steno bij Schoevers maar heb dit uiteindelijk af laten weten omdat ik mijn betalingsbewijsjes van de cursus moest inleveren bij een afdelingschef die niet zulke goeie bedoelingen had.

Walgelijk was het, ik kwam daar het kantoor binnen en daar stond de oude Fries handenwringend: “zo, jij hebt weer een betalingsbewijsje, en hoe staat het met je resultaten”. Ik kan niet vertellen hoe vernederend dit overkwam. Laten we het vooral niet hebben over de aanrakingen over de schouder of het zo nu en dan gemoedelijk pakken om je taille.

Zo jong als je bent stop je dan met de opleiding want je durft de werkelijke reden waarom je stopt niet te vertellen aan je ouders. Had je nagedacht en alles thuis verteld dan hadden je ouders jouw verdere opleiding betaald en je chef aan de schandpaal genageld (want het was een viezerik), maar je hield je mond en ging gewoon door. Maar ik was een vechter, vergeleken met ander “bankmedewerkers” zaten wij op de afdeling in een lagere loonschaal. Ik kan vertellen dat ik mijn kop heb uitgestoken, gevochten heb en de nodige moeite heb gedaan om de loonschaal omhoog te krijgen, zelfs de onaangename aanrakingen van de afdelingschef heb ik geaccepteerd en later gemeld, met als resultaat dat diverse collega's daadwerkelijk een loonschaal omhoog gingen, maar ik uiteindelijk niet want er konden maar een bepaald aantal arbeidsplaatsen hoger geschaald worden.

Na 18 jaar had ik het gezien bij de *** die nu door fusie inmiddels *** geworden was.

Ik heb daarna 8 jaar gewerkt in het basisonderwijs als administratief medewerkster, ben aanwezig geweest bij directieoverleggen, zorgoverleggen en ben vertrouwenspersoon geweest voor de leerlingen. Ook hier werd mij van alles beloofd, tijdens een interim periode op de ***school zelfs een hogere loonschaal. Ook deze beloftes kwamen niet uit. Ik heb uiteindelijk gesolliciteerd bij een van de Amsterdamse gemeentelijke diensten en vond uiteindelijk mijn plekkie op de afdeling Leerplicht.

Iedere ochtend als ik in de trein zit en langs station Sloterdijk kom denk ik aan mijn “pa”, hij is inmiddels aan kanker overleden.

Dan denk ik: “pap, ik doe het zo slecht nog niet, kijk de centrale staat er nog. Iedereen dacht dat die centrale zonder jou niet kon draaien, maar hij staat er nog”.

Men geeft mij op de afdeling wel eens het idee dat ik de spil ben, ik begrijp het maar ik moet ook verder. Je bent nooit uitgeleerd, zelfs niet op oudere leeftijd. Dus ga ik door en zoek de volgende cursus op.

De gedachte aan mijn vader doet me goed.