EIPHNH

Het keerpunt van K.

Ik heb meerdere keerpunten in mijn leven meegemaakt waarvan er veel helaas negatief zijn geweest maar ook een paar positieve.

Ik zal maar beginnen bij het begin.

In mijn jeugd heb ik het heel zwaar gehad thuis, mijn moeder was huisvrouw en mijn vader was alcoholist, overdag werkte hij wel maar 's avonds was hij altijd thuis en dronken.

Mijn moeder was erg bang voor hem omdat hij nooit zijn handen thuis kon houden. Wanneer er iets mis ging werd dit op mijn moeder afgereageerd, hierdoor was de spanning thuis altijd om te snijden.

Mijn moeder deed altijd haar best om een goede moeder voor mij en mijn zus te zijn maar ook zij faalde hierin.

Door alles wat zij meemaakte werd dit ook op ons afgereageerd dan wel niet via lichamelijke mishandeling maar wel via geestelijke.

Mijn zus en ik hadden toen ook haast geen contact met elkaar terwijl we wel in hetzelfde huis woonden.

Toen ik 14 jaar oud was durfde mijn moeder eindelijk de knoop door te hakken en dat na een huwelijk van 21 jaar. Mijn zus en ik waren erg opgelucht (dachten we). Maar de ellende begon toen pas.

Ik moest gaan werken buiten mijn school om; dit om de kosten mee te kunnen betalen. Toen ik 15 was en mijn diploma van de middelbare school haalde moest ik full time gaan werken.

Wanneer het salaris gestort werd stond mijn moeder al met haar handje op.

Ik hield voor mezelf 100 gulden over en de rest moest afgestaan worden. Voor me zus gold hetzelfde wij werkten ons het schompes om alle rekeningen te kunnen betalen en mijn moeder bleef huisvrouw.

Dus mijn leven bestond uit werken, even slapen en weer werken.

Vrienden had ik niet want alle vrienden die ik probeerde te maken liepen weg door de situatie thuis. Ik leidde een best eenzaam bestaan en ging uiteindelijk met de verkeerde mensen om. Dit heeft tot gevolg gehad dat ik mijn eerste vriendje kreeg die niet zo leuk voor me was als zou horen. Ik werd vaak door hem geslagen en was verplicht sex met hem te hebben. Ik dacht dat dit zo hoorde omdat ik vroeger niets anders zag en leerde hiermee leven.

Uiteindelijk na een jaar was ik de klappen zat maar durfde niet goed weg te gaan. Hij had altijd gezegd dat als ik bij hem weg zou gaan, hij mij en mijn moeder wat aan zou doen (mijn moeder wist niets van zijn bestaan). Ik heb uiteindelijk de stoute schoenen aangetrokken en ben nooit meer teruggegaan. Ik heb jaren over mijn schouder gekeken maar heb hem nooit meer teruggezien.

Ik ben na een tijd met een collega waar ik een band mee had opgebouwd een keer meegegaan naar de kermis en leerde daar een groep mensen kennen waar ik het wel mee kon vinden.

Via een vriend leerde ik mijn huidige man kennen waar ik nog steeds gelukkig mee getrouwd ben. Ik was met recht voor het eerst in mijn leven echt verliefd. Gelukkig werd dit na een aantal weken wederzijds. Hij leerde mij hoe het was om jezelf geliefd te voelen. Ik had dit nog nooit meegemaakt.

Hij behandelde mij als een prinses en ik wist toen niet goed hoe ik hiermee om moest gaan en duwde altijd iedereen weg die te dichtbij kwam. Ik vertrouwde helemaal niemand. Het heeft heel lang geduurd voordat ik mensen dichterbij durfde te laten komen. Ik kwam vaker bij hem thuis dan dat we bij mij waren. Bij hem thuis kon ik mezelf zijn en voelde ik mij gewenst om wie ik was en niet om mijn geld. Mijn moeder had erg veel moeite met mijn relatie en probeerde altijd te stoken tussen ons. Gelukkig lieten wij ons niet uit het veld slaan en hadden het erg fijn samen.

Toen wij 2 jaar samen waren gingen we op vakantie. Vlak voor de vakantie had ik zo een grote ruzie gehad met mijn moeder omdat zij mij voor de miljoenste keer had verweten dat ik op mijn vader leek qua innerlijk en uiterlijk (zij heeft altijd moeite gehad met mijn uiterlijk omdat ik als 2 druppels water op mijn vader lijk), dat ze mij had gemeld dat ik na de vakantie mijn spullen moest pakken en het huis uit moest.

Toen mijn man ik terug waren zijn we als de donder gaan zoeken naar een woning. We kwamen uit in Purmerend in een vrije sector woning. Het geld boeide ons niet, als we maar weg waren.

Toen ik eenmaal uit huis was ging alles een stuk beter. Ik kreeg een andere band met mijn moeder en met mijn zus.

Ook was de relatie tussen mijn man en mij een stuk hechter geworden.

Nu heeft mijn moeder alweer 5 jaar een relatie met een andere man. Dit heeft haar aan de ene kant erg veranderd maar aan de andere kant zal ze altijd de vrouw blijven die ze in mijn jeugd geweest is: overheersend en dwingend. Maar gelukkig heb ik daar geen last meer van. Ik heb eindelijk geleerd om van me af te bijten. Ik ben niet meer bang voor haar en zal me nooit meer door haar laten kleineren.

Toen mijn man en ik besloten om een kindje te nemen zo een 3 jaar terug wilde ik dat zo graag om te laten zien dat ook ik een goede moeder kon zijn. Mijn moeder beweerde altijd dat ik daar te dom voor was en dat ik niet eens voor mezelf kon zorgen.

Mijn man en ik zijn getrouwd toen ik 3 maanden zwanger was. Dit was echt een van de mooiste dagen in mijn leven. Ik voelde me bevrijd van een rotjeugd en hoopte het hiermee allemaal af te kunnen sluiten.

Toen ik zwanger was ging alles goed met me en voelde ik me helemaal geweldig maar toen mijn dochtertje geboren werd viel ik in een diep gat.

Alles van vroeger kwam naar boven en ik wilde niet meer leven. Ik was manisch depressief. Ook wilde ik niet voor mijn dochtertje zorgen omdat ik bang was dat ik net zo een moeder voor haar zou worden als de mijne voor mij was.

Het heeft ruim 8 weken geduurd voordat ik haar echt als mijn dochter kon zien en durfde te behandelen.

Ik voel me hier nog altijd verschrikkelijk schuldig onder want wat kan zo een klein poppetje er nou aan doen? Zij heeft niet voor het leven gekozen. Ik probeer echt de beste moeder van de wereld te zijn en af en toe sla ik hier ook erg in door. Zij krijgt echt alles wat ze wil en ik verzet hemel en aarde voor haar. Zij en mijn man zijn mijn leven en ik zal er voor vechten dat wij altijd een gelukkig gezin zullen blijven.

Nu 2 maanden geleden is mijn opa overleden. Hij was mijn maatje, mijn vriend, mijn alles. Hij heeft me altijd door mijn moeilijke en zware tijden heen gesleept. Als ik hem niet gehad had zou ik hier nu niet dit verhaal zitten typen. Ik heb er echt heel veel moeite mee dat hij er niet meer is. Nooit meer kan hij adviezen geven, naar me luisteren, of me knuffel geven als ik die nodig heb. Zo een knuffel die alleen hij kon geven. Een stuk verdriet van het verleden heeft hij met zich meegenomen het graf in, zo voelt het voor mij. Gelukkig ben ik tegenwoordig wel tevreden met de persoon die ik ben. Ik zal me altijd het verleden blijven herinneren maar heb geleerd dat het mij nooit meer zal overheersen.

Mijn belangrijkste keerpunt in mijn leven is dat ik nu zo gegroeid ben dat ik mensen dichtbij durf te laten komen, dat ik van mensen durf te houden maar dat ik ook mensen kan laten gaan wanneer dit nodig is.

Ik zal altijd wel aan mijn verleden blijven denken maar ik zal het zo weer over doen, want mijn verleden heeft mij wel gemaakt tot de sterke persoon die ik nu ben.