Ahmed Marcouch persoonlijk.

Gebaseerd op: Libelle, december 2008, interview van Marloes Keizer met Ahmed Marcouch.

• Als ik mijn leven over mocht doen zou ik erop staan, schreeuwen, schoppen en gillen om naar school te mogen. Ik ben geboren in een dorp in Marokko en daar was het niet vanzelfsprekend dat kinderen naar school gingen. Onderwijs bepaalt je toekomst.
  
  
• Vrienden kunnen altijd bij mij terecht en ze hoeven niet bang te zijn dat ik uit de school klap.
  
  
• De laatste keer dat ik heb gehuild was toen mijn vader op de intensive care lag. Volgens de artsen zou het geen zin hebben om hem te reanimeren, mocht dat aan de orde komen. Ik heb geëist dat hij naar een ander ziekenhuis werd overgebracht. Onderweg daarnaartoe heb ik gehuild. Mijn vader leeft nog steeds.
  
  
• Ik houd het meest van mijn kinderen en van mijn familie.
  
  
• Ik was intens gelukkig toen mijn dochtertje haar zwemdiploma behaalde. De vastberadenheid die ze toonde om te leren zwemmen, ondanks haar angst voor water, was ontroerend.
  
  
• Ik wou dat het overlijden van mijn moeder mij bespaard was gebleven. Ze overleed toen ik drie jaar was. Ik kan me haar niet meer herinneren, alleen het verdriet dat ik had om zonder moeder op te groeien.
  
  
• Ik had last van mijn geweten tijdens mijn scheiding, vijf jaar geleden. Dat was een explosieve periode, ook voor mijn kinderen.
  
  
• Het meest beslissende moment in mijn leven was in 1979, toen mijn vader besloot om zijn kinderen naar Nederland te halen. Ik ging letterlijk van de ezel af het vliegtuig in. Dat was een kentering in mijn leven. Nederland is een land van kansen. Als je bereid bent om hard te werken, dan kun je hier alles bereiken.

<- Terug naar de pagina van Ahmed Marcouch.